Wiadomości literackie
Studiując na wszechnicy Kurek brał też aktywny udział w pracach Towarzystwa Dante Alighieri, przyswoił sobie język włoski, nawet współredagował podręcznik polsko-włoski, dzięki czemu otrzymał stypendium umożliwiające mu studia na uniwersytecie w Neapolu. W 1924 roku przez Rzym dotarł do Neapolu, gdzie studiował w latach 1924-1925. Zwiedził w tym czasie Włochy, zajmował się tłumaczeniem włoskich poetów, nawiązał kontakt z "Wiadomościami Literackimi" w kraju, gdzie publikował artykuły o włoskiej literaturze. Kiedy znalazł się znów w Krakowie, powrócił do pracy w redakcji "Głosu Narodu", nadal pisał stałe recenzje literackie i filmowe. Żywo zainteresował się w tym czasie teorią kinematografii i zagadnieniem filmu artystycznego. Zacieśnił dawne przyjaźnie, m. in. z Tadeuszem Peiperem, Julianem Przybosiem i Janem Brzękowskim. Stał się współpracownikiem "Zwrotnicy". W 1925 roku nakładem "Almanachu Nowej Sztuki" w Warszawie wyszedł jego debiutancki tom poezji pt. Upały. Młodzieńczy ten zbiór Jalu Kurka powstał w atmosferze buntu przeciw starym formom, w kręgu krakowskich poetów-no-watorów. "Rzecz była drukowana - podaje poeta - jak to leżało w ówczesnej konwencji literackiej - małymi literami i bez uwzględniania jakichkolwiek znaków interpunkcyjnych".
Jak bujne były początki drogi literackiej młodego poety, mówią o tym jego notatki: "Przygotowuję pierwszą powieść w mojej twórczości, króciutką rzecz lirycz-no-reportażową - na pięćdziesiąt stron - o szewcu-poe-cie spod Wawelu, oferuję bezskutecznie wydawcom tom artykułów teoretycznych o poezji pt. Zmierzch natchnienia, nawiązuję stałą współpracę z tygodnikiem filmowym "Kino dla Wszystkich", strasząc czytelników radykalnymi rozważaniami estetycznymi, piszę dwie eksperymentalne sztuki teatralne, wygłaszam felietony przed mikrofonem świeżo zainstalowanej rozgłośni radiowej w Krakowie, drukuję wiersze po pismach tu i tam, gorszę burżujów, jak mogę..." W 1926 roku wydał na-134 kładem "Zwrotnicy" w Krakowie powieść autobiograficzno-sensacyjną pt. Kim był Andrzej Panik? Andrzej Panik zamordował Amundsena. W rok później opublikował drugą powieść pt. S.OS., "jeszcze bardziej rozwichrzoną... - przyznał sam autor. - Młodzieńcza poza, naiwność, poetyzowanie". Dotknął w tej książce również tematu lekkiej atletyki, a więc sportu, który go pasjonował od wczesnej młodości. Do późnego wieku uprawia taternictwo, narciarstwo, wioślarkę, kolarstwo, traktując "rolę sportu jako podstawową radość osobistą, higienę indywidualną, doznanie czyste, własne, bezinteresowne".
W 1929 roku wydał Kurek w formie ulotki swój manifest poetycki pt. Poeci - na front, w którym zwracał się m. in.: "Poeci... musicie wykołysać w wierszach nie tylko tę rzeczpospolitą, którą wyssaliście z mlekiem matki. Jeszcze są mosty, fabryki, pola, koleje, lasy i rzeki... Ujmijcie sprawy społeczne w ręce. Jesteście też budowniczymi państwa. Wejdźcie w naród - dla niego przecież piszecie - rozszerzajcie jego wrażliwość, kopcie w nowych możliwościach, bogaćcie w nim świadomość... Stańcie na placu walki... Rzeczpospolita czeka na wasze usta..." Manifest poetycki zamieścił później w drugim tomie swych poezji, zatytułowanym Śpiewy o Rzeczypospolitej, który ogłosił w 1930 roku. "Zawarłem tam utwory o tendencji społecznej - wyznał poeta - pragnące ingerować wprost w przewód życia. Była to bez wątpienia twórczość kompromisowa, wiersze okolicznościowe". Wybitny krytyk z lat międzywojennych, Karol Wiktor Zawodziński, po ukazaniu się Śpiewów o Rzeczypospolitej m. in. napisał: "Jest to dzieło szczerego poety, umiejącego przepoić liryzmem wszystko, czego się $Q tknie, ująć miłośnie każdą rzecz i każde zjawisko w Rze czypospolitej, nie tylko umiłowane rodzinne miasto, któ re tyle razy ciepłymi słowami opiewa, ale nawet rygor obowiązku służby wojskowej". (Ukończył poeta służbę na krótko przed ogłoszeniem swego drugiego tomu poetyckiego.)
