Zwrotnica
W tym czasie "Zwrotnica", z którą był związany przestała wychodzić. Awangardziści krakowscy podjęli zatem decyzję wydawania od stycznia 1931 roku miesięcznika "a.r." ("artyści rewolucyjni"), jednakże z braku funduszy ukazał się tylko jeden numer "komunikatu a.r.". Natomiast z wiosną przystąpiono do redagowania czasopisma "Linia", które w latach 1931-1933 było organem Awangardy Krakowskiej. Wydawcą i redaktorem "Linii" był Jalu Kurek, który też w tym czasie był głównym teoretykiem grupy. W sumie ukazało się pięć zeszytów "Linii", zawartość pisma wydano później w broszurze pt. Linia. Front ogólny. Głos poezji 1931- 1933 pod redakcją Jalu Kurka.
W 1933 roku opublikował dwie książki, opowieść poe-tycko-dokumentalną pt. Mount Everest 1924, będącą - jak autor podaje - "wynikiem przejęcia się wyprawą" alpinistyczną, oraz poemat zatytułowany Usta na pomoc. W rok później ogłosił powieść Grypa szałeje w Naprawie, za którą w 1935 roku otrzymał Nagrodę Młodych Polskiej Akademii Literatury. Tematem książki jest wieś rodzinna matki pisarza, który m. in. wyznał: "Powieść była chronologicznie pierwszą powieścią w naszej lite-
raturze, która ukazała w realistyczny sposób rzeczywiste oblicze współczesnej wsi. Stąd też jej ostrość i rewolucyjność". Książka osiągnęła dziesięć wydań w kraju i osiem przekładów za granicą. W 1934 roku wydał Kurek ponadto tom poezji pt. Mohigangas, który zdaniem Jana Brzękowskiego, "zawiera niewątpliwie utwory wysokiej klasy. Wprowadziły one do poezji ton nowy, nie spotykany dotychczas".
Reminiscencje z pobytu w podchorążówce artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim podyktowały Kurkowi ogłoszoną w 1935 roku powieść pt. Woda wyżej, "którą do dzisiaj - wyznał pisarz - cenię najbardziej z mojego dorobku przedwojennego, a to z uwagi na bagaż ideologiczny, jaki tam zawarłem. Woda wyżej stanowi namiętne oskarżenie armii sanacyjnej". Tematem jej są dramatyczne dzieje akcji przeciwpowodziowej w 1934 roku. Wokół książki rozpętała się ożywiona dyskusja, jedni krytycy uważali, że jest to "reportaż, a w nim dużo pozy nowatorskiej i trochę megalomanii", inni znowu, że "Woda wyżej - to apoteoza walki i pracy, to najwspanialszy pean na cześć bohaterskich poświęceń".
W 1938 roku, po stracie rodziców, wydał broszurkę (niesprzedażną) pt. Drzewo boleści, opatrzoną podtytułem Płacz po zmarłych rodzicach, a "zawierającą - pisze poeta - krótką opowieść o ojcu i matce wraz z kilkunastu wierszami żałobnymi ku ich czci".
Przed wojną opublikował jeszcze dwie książki prozatorskie - w 1937 roku Zamurowaną rzekę, zaś w 1939 roku MłodoSci śpiewaj, ostatnią powieść z cyklu trylogii społecznej. Głównym jej tematem jest historyczny strajk robotniczy w fabryce krakowskiej "Semperit". W latach trzydziestych naszego wieku próbował też Kurek twórczości dramaturgicznej, napisał parę sztuk scenicznych, jak Gołębie Winicji Claudel, Sprawiedliwość niedowidzi (Albo: Faszyści Japonii), ale nie doczekały się one wystawienia. W 1939 roku ukończył komedię persyflażową Poprawki do Homera, lecz sam nie uznał jej "za rzecz poważną, raczej za literacką zabawę". Więcej interesował go film, myślał nawet o reżyserii, w 1932 roku nakręcony przez niego film krótkometrażowy pt. OR (Obliczenia rytmiczne), "poświęcony zagadnieniom formalnym... - stwierdza autor - zaliczany jest do dzieł polskiej awangardy filmowej". Ponadto urządzał w Krakowie pokazy filmów nowoczesnych polskich, czechosłowackich, brytyjskich, zaś na łamach wielu pism zamieszczał artykuły teoretyczne, felietony, recenzje, reportaże, polemiki na temat filmu. Sama bibliografia publikacji Kurka w tej dziedzinie sięga... pięciuset pozycji!
Poza poezją, prozą, teatrem i filmem, wiele czasu poświęcał też pracy publicystycznej. "Nie było chyba pisma literackiego przed wojną, w którym bym nie drukował" - zwierzył się poeta. Jego artykuły ukazywały się m. in. w "Zwrotnicy", "Wiadomościach Literackich", "Skamandrze", "Linii", "Gazecie Literackiej", "Tygodniku Ilustrowanym", "Kamenie", "Prosto z mostu", "Pionie" "Ilustrowanym Kurierze Codziennym". W 1938 roku wydał wybór swoich felietonów publicystycznych pod wspólnym, dość wymownym tytułem Myślom ciasno.
